“Edebiyat her türlü iktidarın uzağında, bir bakıma eşim, dostum ne der, arkadaşlarım ne düşünür, eleştirmenler nasıl bakar, editörler sever mi, yayıncılar olumlu yaklaşır mı, yasalara uygun mu, ahlâka aykırı mı  gibi kaygıların ötesinde bir yerde yapılan çok özel bir uğraştır ve yazar bu yüzden hep ayakta yazar.”

Evet, “yazar hep ayakta yazmalıdır...” Yazarlık duruşunun ne olduğu ya da olması gerektiğinin ilanı anlamına gelen bu sözler, Hasan Ali Toptaş’ın Harfler ve Notalar adlı deneme kitabından. 1990’ların başından bugüne edebî yolculuğunda şiirsel bir dille, Türkçe’nin imkânlarını sonuna kadar kullanan Hasan Ali Toptaş, öykü, roman ve denemeleriyle, okurunu aktif, dönüştürücü, sarsıcı, kurgusal ve bir o kadar da zevkli bir yolculuğuna davet etmiştir. Yazma eylemini “Hayatı kelime kelime çoğaltmak” olarak yorumlayan Toptaş, bu çoğaltma işinde, her metnini kentten taşraya dek uzanan dikkatli bir okura yazar. Sadece gözünü önemseyen popüler okura değil, yazma uğraşına eşlik eden okura yazar. Toptaş, böylece kendi yazarlığını buharlaştırmadan, popülerliğe düşmeden, taşralı okuru da “hayatın neresinde durduğu” sorusuyla yüz yüze getirmeyi bilmiştir. Bu sayede 1987’den bu yana olan yazı yolculuğunda, sadece kendi öykü ve romanlarındaki dili, kurgu ve tekniğini geliştirmekle kalmamış okurunu da yetiştirmiştir. “Her zaman için sezmek, bilmekten daha iyidir” diyen Toptaş, sezgilerini yalın ancak şiirsel diliyle yoğurarak zıtlıklar, çatışmalarla zenginleşen sağlam kurgulu romanlarında, dili bir müzik âleti gibi kullanmış, içinden geldiği taşranın yapay olmayan dünyasını büyük bir vefa duygusuyla, doğal ve eğitimsiz seslerden yükselen bir senfoniye dönüştürerek kent insanına neleri yitirdiğinin aynasını tutmuştur. İstanbul’un kültür başkentliği için bu edebi nitelikler çok değerlidir. Roman Ödülümüzün ilki, saygıdeğer romancımız Hasan Ali Toptaş’a… ( Kaynak: Türkiye Yazarlar Birliği Resmi Sitesi)